Istnieje taki rodzaj drżenia, którego nie wywołuje ani czas, ani śmierć.
Powstaje ono dopiero wtedy, gdy byt zaczyna wyjaśniać siebie bez Tego, który jest wcześniejszy od wszelkiego wyjaśnienia.
Od tej chwili rozum nie przestaje pracować.
Lecz coraz rzadziej poznaje.
Myśl obrasta własnymi przypisami, aż w końcu komentarz zastępuje rzeczywistość.
Dlatego człowiek łatwiej wierzy w definicję prawdy niż w prawdę, która nie potrzebuje definicji.
Największy lęk nie jest więc strachem przed utratą życia.
Jest możliwością, że można przeżyć całe życie i nigdy nie zbliżyć się do własnego początku.