Południe. Słońce stoi w zenicie,
świat zwalnia na chwilę,
jakby samo niebo chciało powiedzieć: „Zatrzymaj się”.
Dzwony biją, nie dla rytmu dnia,
lecz dla pamięci,
dla słowa, które stało się Ciałem.
„Anioł Pański zwiastował Maryi”
i w południowym zgiełku
rozbrzmiewa echo wieczności.
Południe to godzina sumienia.
Czy idę wciąż tą samą drogą,
czy już zgubiłem siebie w hałasie?
Czy pamiętam, że w cieniu codzienności
rodzi się Bóg,
a Jego głos nie jest szeptem przeszłości,
lecz życiem teraz?
Południe. Dźwięk dzwonów rozcina gwar,
jak miecz, który pyta: dokąd biegniesz, człowieku?
Czy twoje serce otwiera się jak okno,
gdy dzwony przypominają o Słowie, które stało się Ciałem?