Radość – źródło, co bije spod skały,
strumień, co w serce wpada nagle i płynie.
Nie jest kaprysem chwili, nie błyskiem uśmiechu,
lecz światłem, które nie gaśnie, choć noc się zaczyna.
Radość to pewność: Bóg jest blisko,
że Jego ręka podtrzymuje, gdy drży ziemia.
To ciepło, które rozpala w zimnym sercu
ognisko – nie dla jednego, lecz dla wszystkich wokół.
Radość nie wyklucza łez –
ona w nich dojrzewa, jak ziarno w ziemi.
Wybucha wbrew smutkowi,
śpiewa wbrew zwątpieniu,
bo większy jest Ten, co żyje, niż wszystko, co umiera.
Radość – pieśń ukryta w duszy,
ogień, co nigdy nie gaśnie,
brama otwarta ku światłu,
dźwięk, który każdy nosi w sercu.