Świątynia – pełna gwaru.
Bogaci wrzucają – z nadmiaru, co im zbywa.
Ręce szerokie, serca zamknięte.
Dar głośny, lecz pusty.
A Ona – cicha, niemal niewidoczna.
Wdowa – bez imienia, bez znaczenia.
Dwa grosze – wszystko, co ma.
Całość życia – w dwóch iskrach miedzi.
Świat nie widzi – Chrystus widzi.
Ludzie liczą ilość monet –
On liczy wagę serca.
Ona dała więcej – bo dała siebie.
To jest Ewangelia dzisiaj:
Nie rozgłos, lecz ukrycie.
Nie nadmiar, lecz oddanie.
Nie „ile” – ale „jak” i „z czym”.
W czasach, gdy chwalimy się darami,
On przypomina: wartość jest w miłości.
A grosz ubogiego –
przewyższa skarby świata.
Wdowa – prorok dla nas.
Uczy, że wielkość rodzi się
nie z pełnych kieszeni,
lecz z serca, które nie zatrzymuje nic
dla siebie.